40 GÜN OLDU

Kalmadı dünyada kral, hancısı

“Bir yıl sürer demiş, ölüm acısı”(*)

Geçmez oldu 40 gün, gönül sancısı

Unutmadım seni, bilesin Sırma’m

40 gün oldu sen dünyadan gideli

Acım dolu, sensizliği bileli

Yalnızlık zor imiş, anı süreli

Unutmadım seni, bilesin Sırma’m

Çaresizdir bir gün herkes ölecek

Yaşayanlar için hayat sürecek

Ölümlü bir dünya, ölüm de gerçek

Unutmadım seni, bilesin Sırma’m

Toprak seni sarsı, sen de toprağı

Topladın üzerine çiçek, yaprağı

Koparmadım asla, seninle bağı

Unutmadım seni , bilesin Sırma’m

44 yıl birlikte, ömür yaşadık

Nice kötü günü, birlikte savdık

Birlikte ağladık, birlikte güldük

Unutmadım seni, bilesin Sırma’m

Gönül sarayımda vardır bir yerin

Yaşamın anlamı, derin mi derin

Belleğimde yankı olur seslerin

Unutmadım seni, bilesin Sırma’m

Övünç, Bahar, Övgü, Öykü, canlarım

Bana değer veriyor ihvanlarım

Sevgi yoksa nidem, olsa hanlarım

Unutmadım seni, bilesin Sırma’m

Süleyman Hayata uyum sağlıyor

Ne kadar gülse de, içten ağlıyor

Çocuklar hayata beni bağlıyor

Unutmadım seni, bilesin Sırma’m

*Nazım Hikmet…

NOT: 13 Aralık’ta Hakk’a yürüyen Sırma’nın toprağa sırlanması 40 gün oldu.

          40 yemeği yerine onun da ruhunun huzur bulacağı yoksul bir öğrenciye Burs verdim. Sırma’mın ruhuna değsin. Huzur içinde, ışıklarla menzil bulsun. Devr-i Asan olsun…