1 MAYIS (2026)

            Bu anlamda emek, aynı zamanda sevgidir. Çünkü sevgi üretmektir, korumaktır, dayanışmadır, adalettir. İnsan sevgiyi emekle gerçek kılar. Emeksiz sevgi eksik, sevgisiz emek ise ruhsuzdur. Bu yüzden emek ile sevgi birbirini tamamlayan iki insani değerdir.

İnsanlık tarihi emeğin tarihidir. Uygarlıklar, bilim, sanat, kültür ve toplumsal yaşam emekle yaratılmıştır. Ancak bu yaratıcı güç tarih boyunca çoğu kez sömürülmüş, emeği yaratanlar hak ettikleri değeri alamamışlardır. Egemen güçler, emeğin gücünü denetlemek istemiş; emekçiler ise haklarını almak için mücadele etmiştir. Sanayi devriminden bugüne işçi sınıfının verdiği mücadele bu tarihsel gerçeğin ürünüdür.

            İşte 1 Mayıs bu mücadelenin simgesidir. 1 Mayıs yalnızca bir bayram değil; emekçilerin sınıf bilincini büyüttüğü, dayanışmayı örgütlediği, sömürüye karşı itirazını yükselttiği evrensel mücadele günüdür. Emeğin onurunun, hak aramanın ve insanlık değerlerinin görünür olduğu gündür.

            Bugün de bu mücadele güncelliğini korumaktadır. Artan yoksulluk, işsizlik, güvencesizlik ve emeğin değersizleştirilmesi karşısında emekçiler insanca yaşam talebini yükseltmektedir. Çünkü emek mücadelesi yalnızca ücret mücadelesi değil; adalet, özgürlük ve insan onuru mücadelesidir.

               Bugün gelir dağılımındaki derin adaletsizlik, emekçi kesimlerin yaşamını her geçen gün daha da zorlaştırmaktadır. Uygulanan ekonomik politikaların ağırlıklı olarak sermaye ve patron çıkarlarını önceleyen bir karakter taşıması, toplumsal eşitsizlikleri büyütmüş; bir zamanlar denge unsuru olan orta sınıf büyük ölçüde erozyona uğramıştır. Çalışanlar, emekçiler ve emekliler yüksek enflasyonun adeta presleyen baskısı altında yaşam mücadelesi vermektedir. Alım gücünün düşmesi, ücretlerin erimesi ve yoksullaşmanın yaygınlaşması, emek sorununu yalnız ekonomik değil, aynı zamanda toplumsal adalet sorunu haline getirmiştir. Alın teri değersizleştirilirken, yoksulluk büyümekte; bu tablo 1 Mayıs’ın neden hâlâ yakıcı bir toplumsal ihtiyaç olduğunu açık biçimde göstermektedir.

            Bu mücadelenin en somut örneklerinden biri son dönemde madencilerin direnişinde görülmektedir. Aylarca maaşlarını alamayan, hakları gasp edilen madencilerin Ankara’ya yürüyüşü, yalnızca ekonomik bir talebin değil, emeğin onurunun savunusudur. “Patron devletten büyük değildir” diyen maden işçisinin sözü, aslında emek mücadelesinin özlü ifadesidir. Bu söz, yalnızca bir serzeniş değil, sömürü düzenine karşı sınıfsal bir bilinç ilanıdır.

            Maden işçilerinin direnişi, 1 Mayıs ruhunun canlı bir ifadesidir. Çünkü 1 Mayıs yalnızca meydanlarda slogan atmak değil, yaşamın içinde hak için direnebilmektir. Madencilerin yürüyüşü; alın terinin, emeğin ve onurun yürüyüşüdür. Yeraltından gelen bu ses, aslında toplumun vicdanına seslenmektedir.

            Bugün maden işçilerinin mücadelesi bize bir kez daha göstermektedir ki emekçiler yalnız bırakıldığında yalnızca haklarını değil, insan onurunu da savunmuş olurlar. Bu nedenle maden direnişi, yalnızca bir sektörün sorunu değil, tüm emek dünyasının ortak meselesidir.

            Öte yandan Taksim’in 1 Mayıs açısından taşıdığı tarihsel anlam da unutulmamalıdır. 1977’de yaşamını yitiren emekçilerin anısı, bu meydanı bir mücadele belleği haline getirmiştir. Bu hafıza, yalnızca geçmişin değil geleceğin de çağrısıdır.

            1 Mayıs; emeğin sömürüye karşı ayağa kalktığı, dayanışmanın büyüdüğü, direnişin umut olduğu gündür. Madencinin karası, işçinin alın teri, emekçinin direnci bu günün gerçek rengidir.

            Çünkü dünyayı üretenler, onu değiştirecek olanlardır. Yaşasın emek, yaşasın maden işçilerinin direnişi, yaşasın 1 Mayıs.